دیری نمی پاید که با اتمام مکیدن شیره ی جان مسجدسلیمان، این شهر مانند اناری مکیده شده، به دور انداخته می شود و نگاه های سوداگرانه به سوی دیگر مناطق نفت خیز متمایل می شود و مسجدسلیمان از یاد می رود!

دولت تدبیر و امید چه زود فراموش کرده است که همین مردم غمدار و تنها بودند که بیش از ۷۵٪ به امید تدبیر و زندگی بهتر مردم، بدان رای داده اند!! بر اساس نامه ی شماره ۲۳۴۵۳۹/۱۰۱ مورخه ۸۱/۱۲/۱۴ سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور به هیات دولت و در اجرای ماده۸ آیین نامه ی اجرایی ماده"۶۰" اصلاحی قانون برنامه ی توسعه ی سوم اقتصادی،اجتماعی و فرهنگی،۹شهرستان در کشور وجود داشته است که بیش از۵۰٪ آنها یعنی۶ شهرستان ایذه،مسجدسلیمان،باغملک،هفتکل،لالی و اندیکا در خوزستان قرار دارند. که شاخص های توسعه ی این مناطق زیر شاخص میانگین کشوری است. دولت و نماینده عالی دولت در خوزستان پس از گذشت۱۷سال از آن نامه،باید امروز بصورت شفاف پاسخگوی عملکرد خود بوده و به مردم گزارش دهند آیا وضعیت این مناطق بهتر شده است یا خیر؟اگر پاسخ خیر است چرا و چه موانعی وجود دارد؟ چرا هنوز هم این مناطق دارای بیشترین آمار بیکاری،خودکشی،طلاق و دیگر مشکلات اجتماعی و اقتصادی اند؟

متاسفانه دیر زمانی است در فضای مجازی و شبکه ها که غالب فضای رسانه ای استان را تسخیر نموده اند دو گانه های تخریب و تمجید حاکم شده اند و اکثر محتواهای منتشر شده له یا بر علیه مسئولان و دستگاه ها و شرایط اجتماعی است.متاسفانه در این فضای مشوش امکان تحلیل درست و کارشناسی که به نفع جامعه باشد میسر نیست و افکار عمومی از اصل وقایع منحرف و ناخودآگاه کینه و کدورت بین افکار عمومی و اقوام و مسئولان بیشتر خواهد و کار اصلاح امور به جایی نخواهد رسید.

در خوزستان اما شرایط از اوضاع پایتخت به عنوان شاکله و مرکز فعل و انفعال سیاسی اجرایی، یک مقدار متفاوت تر است. با انتخاب حسن روحانی و انتصاب یک استاندار جوان که منتسب بوده به جریان اصلاحات و آنها که ایشان را یاری رساندند، آشکارا از متعلقان اصلاح طلبی بودند، خیلی سریع و ظرف مدتی کوتاه، گردش به راست شگفتی یافت و اکنون نمیشود وی را نه یک نیروی چپ نامید و نه یک نیروی راست. نیرویی است که بنا به مصلحت، چهره عوض میکند.

از سوی دیگر، مدتی است که اعتراف و اعتراض بر وجود مدیران ضعیف که موجب بروز مشکلات برای مردم شده اند، به تریبون های رسمی و عمومی کشیده شده است. این واقعیت تلخ، خوشبختانه زمینه پذیرش همگانی بر رعایت اصل شایسته سالاری را در انتخاب مدیران و کارگزاران کشور فراهم نموده است.

در این میان گروهی از موافقان این طرح اعتقاد دارند که حضور زنان در ورزشگاه ها به همراه خانواده باعث خواهد شد تا افراد هتاک و فحاش به لحاظ پاره‌ای از ملاحظات مجبور به حفظ شئونات اخلاقی شود. اما دسته دیگر تغییر فضای آلوده به ورزشگاه به واسطه حضور زنان را نوعی سوء استفاده جنسی می دانند. بخش دیگری از موافقان این طرح تعیین مکان مناسب ویژه برای خانواده و زنان را، راه حل مناسبی برای اجرای این طرح ،کافی می دانند. به هر حال آنچه واضح است هر اندیشه نو و یا هرگونه سنت‌شکنی مستلزم دادن هزینه است و مسلماً اجرای آن ابتدا با کاستی‌هایی مواجه خواهد شد ولی حکم عقل ایجاب می کند اجرای آن با کمترین هزینه ها همراه باشد.

تعیین تکلیف رانت خواران و باندبازان مخرب روند توسعه و شخصیت های مثبت استان هم یکی از بحث های دلسوزان است که نابرابری و سومدیریت ها را از قبل این دایره بسته انتصابات اکثرا سفارشی مختلف و گاها محفلی دوستانه را شاهد وناظر بودیم و این مسئله از این باب بدمنظر است که برخی با مدیریت ناصواب و غیرعلمی و بدون پذیرش نقدهای سازنده متخصصین و دلسوزان ،''درجا زدن '' و ''عقب گرد'' را به معنای واقعی برای ما ارزانی ساختند! واین موضوع پذیرفته نیست که به مدد فضای پر حجم شبکه های اجتماعی وتاثیر گذاری افکارعمومی ،خوزستانی ها شاهد و نظارهگر بازی های بد مرکز نشینان و نیز بازیگران ناشی و پر اشتباه محلی انها در خوزستان باشند و شخص استاندار باید برای این بی توجهی مجموعه ی خود پاسخگوی افکار عمومی باشد.

ساخت و بافت استبداد زده ی قدرت سلطنت،این نهاد را بر نمی تافت و دیرینگی و چربش رویکرد خودمحورانه و استبدادزده،ایجاد روحیه ی دیگرخواهی و همپذیری و روح مردمسالاری را بر نمی تافت.در عصر پهلوی نیز این روند تداوم یافت که مجال دیگری را نیازمند است. با پیروزی شکوهمند انقلاب در ۲۲بهمن۵۷،این نهاد اصولی چند از قانون اساسی را شامل میشد که به دلایلی به تعطیلی گرایید تا اینکه پس از سالها،نهاد شورا،دوباره زمینه ی نقش آفرینی در مدیریت شهری و تبلور اراده ی مردم را یافت.اینک بر نهاد شورا یک واجب تاریخی است تا در راه استقلال خواهی،کاهش تصدی گری دولت،پاسداری از حقوق شهروندان و افزایش شعاع اثربخشی خود بکوشد.

روابط عمومی نیاز امروز جامعه و راهکار اساسی برای به حرکت درآوردن سازمان ها و نهادها در جهت هدف والای جامعه که همان رفاه اجتماعی است.

مردم در این بازی‌ها قابلیت تمییز رسانه‌ی خوب و بد را از دست می‌دهند و شان و مرتبه‌ی این افراد را با رسانه‌ای‌ها مقایسه می‌کنند. هر چند در بین فعالین مجازی و غیر مجازی هستند افرادی که بسیار پیشروتر از رسانه‌های کاهل و بدون تحرک هستند اما در قاموس یک لمپن اساسا هیچ قانون و اخلاقی مفهوم ندارد.