اگر قرار باشد مجرس نیز با همان مناسبات، همان شیوه‌های انتخاباتی و همان امکان تمرکز قدرت در دست گروه‌های محدود فعالیت کند، تفاوت چندانی با خانه مطبوعات نخواهد داشت؛ با این تفاوت که ممکن است به دلیل مجازی‌بودن ساختار و ماهیت محدودتر آن، حتی از ظرفیت و توان خانه‌های مطبوعات نیز برخوردار نباشد. به اعتقاد من، در شکل فعلی، این نگرانی وجود دارد که مجرس به نوعی خانه مطبوعات با ساختاری جدید، محدودتر و ضعیف‌تر تبدیل شود؛ نهادی که بخش عمده نقش آن مشورتی است و هنوز معلوم نیست در عمل تا چه اندازه می‌تواند در تصمیم‌سازی، دفاع از حقوق مدیران مسئول و پیگیری مطالبات حرفه‌ای رسانه‌ها اثرگذار باشد. یکی دیگر از مسائل قابل‌تأمل، موضوع تمرکز قدرت انتخاباتی از طریق شبکه‌های ارتباطی و دسترسی به حساب‌های کاربری است. در این انتخابات نیز مانند برخی تجربه‌های پیشین، این امکان وجود دارد که کسانی که از شبکه گسترده‌تری از ارتباطات برخوردارند، یا به تعبیر عامیانه‌تر، «سلطان‌های یوزرنیم و پسورد» هستند، بتوانند با تجمیع آرای در دسترس، نتیجه انتخابات را به‌سادگی به سود خود رقم بزنند.

حتا اگر تنها کاری که باید از سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان انتظار داشته باشیم، «نظارت» بر پروژه های عمرانی، نظارت بر هزینه کرد و تخصیص اعتبارات، نظارت بر امور اداری و استخدامی در سازمان های استان خوزستان باشد، در همین محدوده نیز عملکرد مهرداد نیکو عملکردی مثبت نبوده و تا به امروز ناموفق […]

در هفته گذشته، یکی از مسئولان سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور در گفتگو با نگارنده، از بازگشت ۳۶۰۰ میلیارد تومان از سهمیه اعتباری خوزستان به خزانه دولت ابراز تعجب کرد. در حالی که بسیاری از استان‌ها برای جذب حتی یک میلیارد تومان تلاش می‌کنند، خوزستان با وجود نیازمندی‌های پیمانکاران و پروژه‌های ناتمام، بخش عمده‌ای از […]

تاریخ ادبیات معاصر ایران تنها توسط نام‌های بزرگ و جریان‌ساز ساخته نشده است. در حاشیه این تاریخ، نویسندگان، شاعران و مترجمانی حضور داشته‌اند که هرچند در روزگار خود شناخته شده بودند، اما به تدریج از حافظه عمومی و حتا از بسیاری از روایت‌های رسمی ادبیات ایران کنار گذاشته شدند. فریدون کار یکی از همین چهره‌هاست؛ […]

در رقابت ها – چه محلی و ملی و چه بین المللی _ از شاخص های اقتصادی معروفی برای بیان و تحلیل اقتصادی وضع موجود و یا برای اصلاح آن استفاده می شود. مهمترین این شاخص ها عبارتند از نرخ تورم و بیکاری، شاخص فلاکت و شاخص رشد اقتصادی؛ که با کمک این شاخص ها رفاه و پیشرفت اقتصادی کشور را تحلیل می کنند تا بتوانند شرایط خوب یا بد اقتصادی کشور را برای مخاطبین توضیح دهند. به کمک این شاخص که از ترکیب نرخ بیکاری و نرخ تورم به وجود می آید می توان هزینه های اجتماعی و اقتصادی را اندازه گیری کرد. در واقع شاخص فلاکت، کاهش قدرت خرید و در نتیجه کاهش رفاه اجتماعی را نشان می دهد. بر خلاف درآمد که قدرت خرید و رفاه را افزایش می دهد و مشابه ورود به حوزه ی رفاه جامعه است، شاخص فلاکت مشابه خروجی رفاه از حوزه ی اقتصادی جامعه عمل می کند.

یکی از مهم‌ترین چالش‌ها و در عین حال فرصت‌های پیش روی منطقه آزاد اروند، موضوع منابع انسانی و توسعه سرمایه انسانی است. بدون نیروی کار متخصص، آموزش‌دیده و توانمند، هیچ سیاست اقتصادی یا تجاری نمی‌تواند به سرمنزل مقصود برسد. در این میان، آموزش و مهارت‌افزایی نه به‌عنوان یک موضوع فرعی، بلکه به‌عنوان ستون فقرات تحول […]