شعر در نظر نیما سلاح شاعر در اجتماع است و در عین حال دینی است که او به جامعه ادا می کند: « چون زندگی ما را دیگران ساخته اند هنر چیزی را به دیگران مدیون است. » در جای دیگر صریح تر این مقصود را بیان می کند: « اگر شاعر نتواند معنی را جسم بدهد و خیالی را پیش چشم بگذارد ... کاری نکرده است، شاعر نیست ... شاعر باید موضوع را لباس واقعه و صحنه بدهد. آن وزن را که در خود دارد در مردم تولید کند. »

می‌دانیم که بسیاری از شاعران نسبت به رویدادهای پیش و پس از کودتای آمریکایی 28 مرداد 1332 واکنش نشان داده‌اند. موضعِ شاعرانی مانند علامه دهخدا، مهدی اخوان ثالث، محمدعلی سپانلو، حمید مصدّق، فریدون تولّلی، فریدون مشیری، محمدرضا شفیعی کدکنی و... درباره‌ی کودتا و دل‌بستگی به شخص دکترمحمد مصدّق از خلال سروده‌ها و سوگ‌سروده‌هاشان آشکار است. آیا چنان‌که برخی از منتقدان معاصر گفته‌اند، نیما یوشیج هم به دکترمصدّق و دولت او التفات و ارادتی داشته است؟ در این یادداشت به بررسی چندوچون این موضوع می‌پردازیم.