در رابطه با انتخابات چهاردهم ریاست جمهوری با وجود تکاپوی بسیار زیاد مسئولان، اصحاب رسانه، نخبگان و دلسوزان جامعه برای به صحنه آوردن مردم پای صندوق‌های رای، اما شاهد مشارکت پایین مردم بوده و در این بین استان خوزستان با مشارکت ۲۹/۶ درصد از واجدین شرایط رای بعد از استان کردستان در رده دوم پایین‌ ترین میزان مشارکت بوده است. عدم مشارکت ۷۰ درصدی استان در انتخابات ۸ تیر ما را به این موضوع واداشت تا به واکاوی و بررسی جوانب و زوایای مختلف آن بپردازیم.
نگارنده براین باور است که در وهله اول می‌بایست با دیدی واقعی علل کاهش مشارکت را شناسایی و در مرحله دوم می‌توان برای برون رفت از آن چاره اندیشید. چرا که حاوی نکات ریز و درشتی است و پیامی هشدار دهنده به مسئولین کشوری و استانی مخابره می‌کند.
اینجانب معتقدم علل کاهش مشارکت شهروندان خوزستانی در انتخابات اخیر ریشه در دو بُعد کلان (کشوری) و خُرد (استانی) دارد. از جمله این دلایل عبارتند از:

_بُعد کشوری: انتخابات جایی است که ملت ایران معتقدند مهم ترین صحنه برای شنیدن و رساندن پیام خود به مسئولان نظام می‌باشد و می‌بایست ساختار قدرت و نهادهای تاثیرگذار به انتظارات، مطالبات و مشکلات و دردهای جامعه توجه ویژه داشته باشد و آنها را به رسمت بشناسد. با نگاهی به انتخابات زودهنگام چهاردهم ریاست جمهوری و گفتمان‌ها و مناظرات شکل گرفته در میان کاندیدای محترم در صحنه، در می‌یابیم که هیچ‌گونه برنامه مدون و مشخصی برای توجه به خواست اکثریت جامعه ارائه نشده است و عملاً به صحنه جدل‌ها و کشمکش‌های ابتدایی بین‌حزبی تبدیل شده بود و بعضاً با شعارهای آرمانی و فضایی و به دور از واقعیت موجود برخی کاندیدا عملاً به شعور مردم توهین می‌کردند که نه تنها آرای مردم را جذب نکرده بلکه آن عده از افرادی که برای آمدن پای صندوق‌های رای نیز مردد بودند را پشیمان کرده بود. متاسفانه خروجی مناظرات کاندیدا نیز نتوانست این ضرب المثل را در اذهان عمومی تداعی کند که “آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.” زیرا به زبان مردم سخن گفتن خود نوعی سخنوری است.
عمده مسائل و دغدغه‌های شهروندان ایرانی به دو مقوله اقتصادی و سیاسی، اجتماعی بر‌می‌گردد. موارد اقتصادی نظیر(تجارت آزاد، مالکیت خصوصی، شفافیت مالی، قیمت‌گذاری، دامنه نظارت و کنترل، تورم، چاپ پول، بیکاری، ازدواج جوانان، مسکن، توسعه و رشد اقتصادی، سیاست‌های حمایتی، واقعی سازی یارانه‌ها، بازار سرمایه و بورس، سرمایه‌گذاری خارجی، ارتباط با دنیا، رفع تحریم‌ها و مبادلات تجاری با همسایگان) و سیاسی، اجتماعی نظیر (آزادی‌های سیاسی و اجتماعی، رسانه، فضای مجازی و فیلترینگ، گشت ارشاد، مقوله حجاب، توجه به نسل z، آموزش و پرورش و…) می‌باشد.
_بُعد استانی: با کالبدشکافی مشارکت پایین استان خوزستان در می‌یابیم علاوه بر مواردی که در سطح کلان اشاره شد و در رابطه با این استان نیز صدق می‌کند، می‌بایست به موارد دیگری در حوزه‌های عمرانی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، زیست محیطی و بهداشت و درمان اشاره کرد که باعث شده است تا مردم در ۸ تیر پای صندوق‌های رای نیایند. این مسائل شامل حوزه عمرانی (پروژه‌های نیمه کاره و افتتاح برخی از آنها با تاخیر چندساله، مشکلات فاضلاب و آب‌های سطحی، معضلات حمل و نقل عمومی در زمینه اتوبوس، تاکسی، مترو و بی آر تی، جاده‌های نامناسب شهری و روستایی)؛ حوزه اقتصادی (بیکاری گسترده جوانان و مسائل مربوط به آن، اشتغال افراد غیربومی در صنایع استان، بوروکراسی‌های گسترده در ارائه تسهیلات و…)؛ حوزه سیاسی (وجود مدیران پروازی، اولویت داشتن قوم‌گرایی در انتخاب و چینش مسئولان، عدم شایسته سالاری، عدم تحقق وعده‌های مسئولان شهری و استانی و…)؛ حوزه اجتماعی و فرهنگی (پایین بودن محتواهای تولیدی رسانه‌ها و عدم جذابیت آنها برای تشویق مردم به رای دادن، نبود گفتمان‌های انتخاباتی، بی توجهی به بحث و گفتگوی آزاد و مناظره در مکان‌هایی نظیر دانشگاه و مساجد، چالشهایی نظیر تعطیلی کنسرت‌های برخی خوانندگان و…)؛ حوزه زیست محیطی (شرکت‌های صنعتی و عدم اختصاص بودجه مناسب به استان، آلاینده‌های صنعتی و مشکلات آن برای شهروندان) و حوزه بهداشت و درمان اشاره کرد.
در پایان باید اذعان داشت که در کنار مسائل گفته شده، این نکته را یادآوری می‌شویم که مهم‌ترین عامل نارضایتی مردم و نیامدن پای صندوق رای به مشکلات اقتصادی حاکم بر جامعه بر می‌گردد که سنگ بنای تمامی معضلات می‌باشد و روز به روز شاهد کوچک شدن سفره مردم هستیم.