شعر انسان آزاد شاعر ، شاید در آواره گی شکل می گیرد. شکلی که هستی را طرح می زند و به ارتعآش می اندازد که نیز تصویری از خاک و زمینِ همیشه در حرکت و گردش است...

با علم به شناخت جریان های مسموم و مغرض و بیماردل، رسانه های متعهد و اصیل که کیان کشور و منافع ملی و میهنی برایشان از هر اصلی مهم تر است، تنها به برخورد و تقابل با این جریانات نباید مشغول شوند و با تزریق روحیه ی نشاط و امیدواری، در پیرایش جامعه از شاخ و برگ ها و حشو و زوائد نیز باید کوشا باشند

کودک با هر آزمایشی، ماهرتر می‌شود،با داشته‌ها و توانایی‌های‌شان بهتر آشنا می‌شود واعتماد به‌نفس بیشتری به‌دست می‌آورد. کودکان هنگامی که بدون کنترل بزرگ‌سالان و در گروه‌هایی که از سنین گوناگون تشکیل شده اند بازی می کنند از همدیگر بسیار می‌آموزند.

مسعود بختیاری هیچ گاه ازدواج نکرد و پس از بازنشستگی در سال ۱۳۷۹ به جمع خانواده ی خواهرش در کرج پیوست و از حضور در جمع ها و مجلس های هنری دوری می جست.

قرار بود در میدان ورودی شهر ایذه و در نزدیکی قبرستان تاریخی شهسوار، مجاور تپه های باستانی چغاکهره و پرچستان و کول فرح و مسلط بر تالاب میانگران، تندیس مرد شمی ( پارتی ) نصب شود که پس از مخالفت عده محدودی از مسوولان از این اقدام صرف نظر شد.

مديراني داريم كه خروجي كارشان حتا كمترين بازده خدماتي و در بحث توسعه و توليد داخلي بزرگترين مانع به شمار مي آيند .

سواران جلوی ِچشمِ جانِ آعلی یار ‌تاختند: «مر او بی؟ مر او بی؟ خدا ایدونه جنگ برنو بی!» صدای ترانه‌ی«مرجنگه» بر شانه‌ی بلند کوه‌های بختیاری جا خوش می کند.

در زمان قدیم گروه موسیقی متشکل از: تار زن ،کمانچه کش، نی زن، ضرب گیر، دف زن، خواننده و یک آتش بیار بود.

متآسفانه تعدادی از روابط عمومی های خوزستان نیز با کانالیزه کردن آگهی های محدود برخی ادارات به روزنامه هایی که خود یا اطرافیان شان سرپرستی آن را به عهده دارند، به نوعی زد و بند وقیحانه دست می زنند تا هم عنان رسانه ها را در دست بگیرند و هم به معنای واقعی کلمه به همدیگر نان قرض داده باشند.

اعظم طالقانی ، هر چه بود و هر که بود و تعلق به هر خاستگاهی که داشت، فرزند خلف پدری که از بزرگواران همیشگی تمام اعصار تاریخ ما بود که بود؛ ولی نامش و تلاشش در همه ی عمر، برای تببین و ضرورت تفسیر و روشنگری رجل سیاسی در قانون اساسی جمهوری اسلامی بعنوان میثاقی فراگیر برای همه ی آحاد این کشور خلاصه شد و با همین تعریف، عمر و جوانی و تلاشش را به فرجام کار، ولو بی ثمر به پایان رساند.