در سالهای اخیر، شاهد شکلگیری و رشد تفکری در خوزستان هستیم که بهوضوح رویکردی ضد حضور و استخدام نیروهای غیربومی دارد. این دیدگاه، که در برخی محافل بهنام «بومگرایی» تبلیغ میشود، نهتنها مغایر با اصول انسانی و اخلاقی است، بلکه در تضاد مستقیم با پیوستگی شهروندی و وحدت ملی و یکپارچگی کشور عزیزمان ایران قرار دارد.
ایران، کشوری یکپارچه با تاریخی پربار از همبستگی و اتحاد، همواره خانهای برای همه ی ایرانیان بوده است. نمیتوان خوزستان را بدون یادآوری ایثارگریهای تمامی ایرانیان در دوران هشت سال دفاع مقدس به یاد آورد. خوزستان نهتنها متعلق به مردم این استان، بلکه به تمام ایران تعلق دارد. در روزهای سخت جنگ تحمیلی، فرزندان این سرزمین از جایجای کشور، از شمال و جنوب، شرق و غرب، در کنار مردم خوزستان ایستادند تا از خاک، فرهنگ و تمامیت ایران دفاع کنند. آیا امروز، پس از گذشت چهار دهه، درست است که این هموطنان را از حق کار و زندگی در این منطقه محروم کنیم؟
نگاهی به قوانین و اصول قانون اساسی ایران نشان میدهد که همه شهروندان حق دارند در هر نقطه از کشور زندگی، کار و فعالیت کنند. محروم کردن نیروهای غیربومی از فرصتهای شغلی یا تلاش برای محدود کردن حضور آنان، نهتنها خلاف قانون است، بلکه میتواند تبعات اجتماعی و اقتصادی زیانباری به همراه داشته باشد. نیروی انسانی، چه بومی و چه غیربومی، ثروتی ملی است که باید در راستای پیشرفت کشور و رفع چالشهای مناطق مختلف بهکار گرفته شود.
این تفکر نگرانکننده بومگرایی در خوزستان، اگر گسترش یابد، میتواند به تضعیف اتحاد ملی و تعمیق شکافهای اجتماعی بیانجامد. بیایید به یاد بیاوریم که خوزستان، با نفت و گاز و دیگر صنایع و منابع ارزشمندش، نقشی کلیدی در اقتصاد کشور ایفا میکند. این استان نیازمند دانش، تخصص و تواناییهای نیروی انسانی متنوع است تا بتواند توسعهای پایدار و کارآمد را تجربه کند. محدود کردن این نیاز به مرزهای بومی، به معنای محرومیت استان از شایستگان ملی خواهد بود.
حضور نیروهای غیربومی در خوزستان: فرصتی برای توسعه، تعامل و پیشرفت
حضور نیروهای غیربومی در خوزستان، بهویژه در شرایطی که این استان نیازمند تقویت ساختارهای اقتصادی، فرهنگی و سیاسی خود است، میتواند بهعنوان فرصتی بزرگ برای توسعه ی پایدار در نظر گرفته شود. این تعامل میان بومیان و غیربومیان نهتنها به بهبود وضعیت استان کمک میکند، بلکه به تقویت همبستگی ملی و انسجام اجتماعی نیز منجر میشود. در ادامه به بررسی تأثیرات مثبت حضور نیروهای غیربومی در خوزستان در سه بُعد فرهنگی، اقتصادی و سیاسی میپردازیم.
گفتوگو و تعامل فرهنگی: حضور افرادی با پیشینههای متفاوت باعث ایجاد بستری برای شناخت متقابل و احترام به تفاوتها میشود. این تعامل میتواند باعث گسترش افقهای فکری و فرهنگی در جامعه شود.
تقویت هنر و ادبیات: نیروهای غیربومی میتوانند در زمینههایی نظیر هنر، موسیقی، و ادبیات، به اشتراک تجربیات و خلق آثار مشترک کمک کنند.
یکی از مهمترین جنبههای مثبت حضور نیروهای غیربومی در خوزستان، تأثیرات اقتصادی آن است. خوزستان با داشتن منابع غنی نفت، گاز و کشاورزی، به تخصصهای متنوع و نیروهای ماهر از سراسر کشور نیاز دارد.
انتقال دانش و فناوری: نیروهای غیربومی با خود دانش و تجربههای جدیدی به همراه میآورند که میتواند به توسعه و بهبود زیرساختهای استان کمک کند.
تأثیرات سیاسی: تقویت انسجام ملی
از منظر سیاسی، حضور نیروهای غیربومی در خوزستان، نمادی از وحدت و همبستگی ملی است. این حضور نشان میدهد که خوزستان بهعنوان قلب اقتصادی ایران، متعلق به تمام ملت است و همه ی ایرانیان در توسعه و پیشرفت آن نقش دارند.
کاهش تنشهای محلی و تقویت دیپلماسی داخلی: تعامل میان بومیان و غیربومیان، بهویژه در مناطق حساس و استراتژیک مانند خوزستان، میتواند الگویی برای وحدت و همکاری در سایر نقاط کشور باشد.
خوزستان، با تمام ظرفیتهای غنی طبیعی و انسانی خود، نیازمند نیروی کار و تخصص از سراسر ایران است. حضور نیروهای غیربومی نهتنها به غنیتر شدن فرهنگ این استان کمک میکند، بلکه به توسعه اقتصادی و تقویت همبستگی ملی نیز منجر میشود. به جای محدود کردن این فرصتها، باید به استقبال از تنوع و تعامل برویم و از این فرصت برای ساختن آیندهای روشنتر برای خوزستان و ایران بهره بگیریم.
همانطور که در دوران دفاع مقدس، ایرانیان از هر نقطه کشور برای دفاع از خوزستان آمدند، امروز نیز زمان آن رسیده که همه با هم برای توسعه این استان تلاش کنیم. چراکه خوزستان، نمادی از ایران بزرگ و متعلق به تمام ایرانیان است.
پرسش صریحی که مبلغان ترجیح نیروهای بومی به نیروهای غیربومی باید بدهند این است که مگر در سالهای دفاع مقدس، می گفتید فقط نیروهای بومی از خاک و سرزمین و استان خوزستان دفاع کنند؛ که حالا می گویید اولویت با نیروهای بومی است و حتا عده ای از اساس مخالف به کارگیری نیروهای غیربومی هستید؟! تکلیف جوانان و تحصیلکرده های بیکار دیگر استان هایی که هیچ صنایع و منابعی برای اشتغال ندارند، چه می شود؟!
مگر خوزستان یک جزیره یا یک کشور دیگر است که این همه شرط و شروط می گذارید؟! آیا با خوزستانیهایی که برای سرمایهگذاری و خرید املاک و یا تفریح به استان های شمالی می روند، باید با همین دید برخورد کرد که شما را راه نمی دهیم؟! و اولویت سرمایه گذاری و خرید ملک و تفریح با شهروندان استانهای شمالی است و اگر جای خالی پیدا شد به خوزستانی ها هم توجه شود؟!
در نهایت، نویسنده تاکید می کند؛ که ایران یک ملت است، نه مجموعهای از جزایر پراکنده. امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم که به جای ترویج تفکرات تفرقهافکنانه، بر اتحاد و همکاری میان هموطنانمان تأکید کنیم. سیاست مداران فصلی و غیرفصلی هم ممکن است مرتکب خطای محاسباتی و تحلیلی شوند. هیچکدام از سیاستگذاران ما معصوم و بری از خطا نیستند. اگر حتا یک مسوولی در این بوق مسموم و مشکوک و تفرقه اندازانه دمید، شهروندان ایران زمین ( و در اینجا مرادِ من شهروندان خوزستان است ) به این فراخوان های مشکوک و غلط اهمیت ندهند.
تجربه ی تاریخی ایران نشان داده که هر جا مردم از سراسر کشور در کنار هم بودهاند، موفقیت و پیشرفت حاصل شده است. اجازه ندهیم این تفکر تفرقهبرانگیز، جای همبستگی ملی ما را بگیرد.
خوزستان، سرزمین همه ی ایرانیان است، همانطور که ایران، خانه همه ی ماست.
- نویسنده : *شهرام گراوندی
Tuesday, 21 April , 2026