تنها روزی که در دنیا خبری نبود، جمعه ۱۸ آوریل سال ۱۹۳۰ بود که مجری رادیو بی بی سی در همان آغاز بخش خبری اعلام کرد: “امشب هیچ خبری نیست و به جای خبر، ۱۰ دقیقه پیانو گوش کنید!” . البته شاید همان لحظه، اگر بعنوان مثال پیچ رادیو را می چرخاندیم، رادیو مسکو یا رادیو واشنگتن یا رادیوهای دیگر در جهان دهه ی ۳۰ ، با موسیقی به استقبال ما نمی آمدند و بهر روی یک خبر کم اهمیت یا متوسط و یا مهم را به گوش بشریت آن روزگار می رساندند! ولی واقعیت این است باقی روزهای جهان ما شاید از بدو خلقت، چه آن زمان که رسانه وجود نداشت و چه بعدها که پیش از بی بی سی و دیگر رادیوهای فراگیر بین المللی، رسانه های مختلف پا به عرصه ی حیات گذاشتند، و یا بعدها که هر گوشی همراه تبدیل به یک رسانه ی فوق العاده قوی شد، مشحون از خبر بود و هست. آن هم از دسته خبرهایی که متاسفانه حجم عمده اش درباره جنگ های داخلی کشورها یا جنگ های خارجی میان دو یا چند کشور بود و هست. برای استفاده بهتر این نکته در یادداشت، از هوش مصنوعی ( Pi ) پرسیدم در صدسال اخیر، چند روز صلح فراگیر و بی وقفه در جهان حاکم بوده؟! پاسخ عجیب و دردناکی دریافت کردم! پنج روز! فقط پنج روز در سراسر دنیا در صدسال اخیر صلح برقرار بوده و هیچ منازعه ی داخلی یا خارجی اتفاق نیفتاده! تازه، این پنج روز هم به صورت پیوسته نبوده؛ بلکه به طور میانگین و در کل، به میزان پنج روز آرامش بر جهان حاکم بود و بشر متمدن قرن بیستمی در حال جنگ و دعوا و خونریزی علیه همنوع خود نبوده!
این موضوع به خودی خود، نومید کننده است. یعنی اگر تمامی ادیان و مذاهب و مکاتب فکری و فلسفی و پیشرفت های علمی و توسعه ی فرهنگی و امر آموزش را عواملی برای مهربان تر شدن آدمی، نزدیک تر شدن آدمیان به هم، و پیشگیری از وقوع جنگ و منازعه تلقی کنیم، می بینیم هیچکدام در این رابطه موفق نبودند. انسان همان انسان نخستین است که برای گرفتن یک تکه گوشت بیشتر یا یک تکه زمین بیشتر یا یک دانه الماس یا یک قطعه طلای بیشتر، حتا به برادر خودش رحم نمی کند! گذر بیش چندهزارسال از سیر رشد بشری و پیش تاختن به سمت تمدن و رواداری و نوع دوستی، فقط توانسته لباس آدمیان را تغییر دهد یا پای افزار قتل و خشونت و جنگ را توسعه دهد؛ و دریغ از یک ذره مهربانی بیشتر یا نوع دوستی بیشتر.
جهان با سیر شتابناکی به سمت زوال و فروپاشی همه چیز در همه ی ابعاد در حال تاختن است. محیط زیست و آبهای زیرزمینی و جنگل و درخت و کوه و دشت، ماهی ها و نهنگ ها و دلفین ها، انواع حیوانات در معرض انقراض، و بیش از همه، گسستگی و فروپاشی پیوستگی های انسانی و شیوع بزرگترین بیماری تاریخ بشریت به نام معظم تنهایی! ، دارد جهان و انسان را از پای در می آورد و مقابل چشم ما، کودک و پیر و جوان را سلاخی می کند.
جهان دارد از حیات و شعورمندی تهی می شود.