همایش «گفت‌وگوی ملی درباره وفاق ملی» پنجشنبه ۲۰ دی در سالن همایش‌های کتابخانه ملی با حضور رئیس‌جمهور پزشکیان محمدجواد ظریف، هادی خانیکی، محمد فاضلی، الیاس حضرتی و دیگر چهره های سیاسی و دانشگاهی برگزار شد.

این دوگانه هویت‌گرا اگر چه در دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ عرصه‌ی فعالیت سیاسی در این سرزمین را به خود اختصاص داده بود، اما آن چه از آن همه جدل و هیاهو برجای مانده، پوسته و غشایی نازک و تنها نامی است بر گروه‌هایی اندک که امروز مشغول سیاستَ‌ند. نه اصول‌گرا یا ارزشی‌شان متعهد به اصول و ارزش است، که انواع مواضع غیر ارزشی یا انواع فساد از دلَ‌ش بیرون آمده و نه اصلاح‌طلب‌َش لزومن اصلاح‌طلب که کاشف به عمل آمده در فساد مالی، آموزگار برادر اصولگرایش بوده؛ و هم تداوم‌خواهی به قصد انتفاع بیشتر از قدرت و فرصت؛ و هم براندازی! و اپوزیسیون بازی! در بخش‌هایی از این گروه‌ها رخنه کرده بود. رخنه‌هایی آنقدر گشاد و فاجعه بار که با هیچ پوشش و لفاف و ایزوگامی قابل ترمیم و قایم کردن نیست! مثال می زنم: تا تقی به توقی خورده، عده‌ای از اصلاح طلبان راستین! مثل مهاجرانی و حلقه‌ی کیان به سردمداری سروش، اشکوری، یا دیگر اصلاح‌طلبان راستین مثل اکبر گنجی ( اکبر پونز معروف) و علی افشاری و بسیاری از مجریان شبکه‌های معاند و معارض، و بسیاری از بازیگران و کارگردانان سینما و ورزشکاران ووو بلافاصله از مملکت فرار کرده و می‌کنند و لابد شبکه‌های ماهواره‌ای دیگری را علیه کشور و میهن فعال خواهند کرد؛ چرا که دست شان از میوه چینی قدرت و ثروت و از سفره‌ی انقلاب کوتاه شده است.

... ایران به لحاظ جغرافیایی و تاریخی در معرض تهدیدهای خارجی قرار دارد. ایران در میان کشورهای خاورمیانه موقعیتی استثنایی دارد. هیچ کشوری در خاورمیانه و چه بسا در آسیا و اروپا نیز مانند ایران سرشار از منابع و ثروت طبیعی و تنوع نیست. همین مساله ایران را همواره در معرض آسیب و تهاجم از تمام دیگر کشورهای جهان قرار داده است! نظام فدرالی در ایران ممکن است انسجام ملی را تضعیف کند و به حکومت‌های منطقه‌ای اجازه دهد که به‌طور مستقل با بازیگران خارجی وارد تعامل شوند، که می‌تواند تمامیت ارضی کشور را تهدید کند. یعنی نه تنها از نظر قومی و سیاسی که از نظر جغرافیایی نیز فدرالیسم برای ایران یک خطر بالقوه است.

پذیرش واقعیت گاه سخت است و سخن گفتن از آن سخت تر. کتمان آن نه درد را درمان می کند، نه مشکل را مرتفع. اوضاع اقتصادی در بدترین وضعیت خود در دوران معاصر قرار دارد؛ اگرچه یک شبه به وجود نیامده و تیزی آن بر گرده دولت پزشکیان نیست، اما مسئولیت بهبود آن بر دوش […]

ژاله علو، پیشکسوت هنرهای نمایشی و از چهره‌های سرشناس رادیو، تلویزیون، تئاتر، و سینمای ایران، در ۹۷ سالگی در تهران درگذشت. ژاله علو روز دوشنبه سوم دی در بیمارستان شهرام تهران درگذشت. فرزند او، شاهرخ رزمجو، مرگ این چهره شناخته شده فرهنگی و هنری را تأیید کرده است. این هنرمند سرشناس متولد سال ۱۳۰۶ بود […]

در چهارصد و هشتاد و چهارمین نشست شورای فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نصرالله امامی، حافظ‌پژوه و استاد بازنشستۀ زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید چمران اهواز، و چنگیز مولایی استاد فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تبریز به عنوان اعضای پیوستۀ جدید فرهنگستان معرفی شدند. همچنین، در این نشست، سید علی میرافضلی، رباعی‌پژوه و خیام‌شناس، […]

بلندترین شب سال نزدیک است، شب آغاز فصل زمستان، که ایرانیان از دیرباز آن را به جشن و شادی می‌گذرانده‌اند. این سال‌ها تقریباً در زبان عموم ایرانیان «شب یلدا» از «شب چلّه» آشناتر و پرکاربردتر شده است، ولی آن‌هایی که دیگر خیلی هم جوان نیستند لابد یادشان می‌آید که مثلاً از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها بیشتر «شب چلّه» می‌شنیده‌اند تا «شب یلدا»، شاید چون برایشان تعبیر واضح‌تر و شفاف‌تری بود.

حسین سیمایی صراف وزیر علوم امروز (سه‌شنبه) در آیین اختتامیه پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فارابی با حضور مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور در سالن اجلاس سران گفت: جشنواره فارابی تشویق تحقیق و تکریم محقق است. جشنواره‌های علمی در جهان برای معرفی اجتماعی علم و ترویج عمومی علم برگزار می‌شوند. همین که اصحاب علوم انسانی ببیند کارشان دیده می‌شود، به تحقیق و ارتقای کیفیت و دامنه پژوهش‌های خود ترغیب می‌شوند.

🔸لایحه حجاب بعد از کش و قوس های فراوان تصویب و بزودی جهت اجرا ابلاغ خواهد شد، قانون گذار در این قانون برای عدم رعایت حجاب جریمه های مالی بسیار سنگینی در نظر گرفته , از این رو تصویب این قانون بازتاب و عکس العمل های منفی زیادی را در جامعه ما به دنبال داشته […]

شعر در نظر نیما سلاح شاعر در اجتماع است و در عین حال دینی است که او به جامعه ادا می کند: « چون زندگی ما را دیگران ساخته اند هنر چیزی را به دیگران مدیون است. » در جای دیگر صریح تر این مقصود را بیان می کند: « اگر شاعر نتواند معنی را جسم بدهد و خیالی را پیش چشم بگذارد ... کاری نکرده است، شاعر نیست ... شاعر باید موضوع را لباس واقعه و صحنه بدهد. آن وزن را که در خود دارد در مردم تولید کند. »