این روزها موضوع لایحه عفاف و حجاب، یکی از مسائل مناقشه‌برانگیز و چالشی جامعه ماست، که موجی از نگرانی در فضای عمومی در پی داشته است. این لایحه، هرچند با نیت خیر و در جهت پاسداری از ارزش‌های دینی و فرهنگی تدوین شده، اما پرسش‌ها و تردیدهایی زیادی بر اجرای آن سایه افکنده است.

برخوردهای بعضاً سختگیرانه و افراطی که در گذشته در زمینه حجاب صورت گرفته است و برخی رویه‌های جاری غیررسمی در عدم رواداری و تساهل و تسامح نسبت به تنوع و تکثر جامعه ایرانی موجب دل‌آزردگی در بخش‌های مختلف جامعه و ایجاد تروما یا روان‌زخم‌های عمیق بر پیکره روحی این گروه‌ها شده است که در نتیجه آن احساس بی اعتمادی و زمینه تفرقه در سطح لایه‌های مختلف اجتماع را ایجاد کرده است.

سختگیری‌های بیش از حد در عرصه فرهنگی به روح پویای جامعه آسیب وارد می‌کند؛ هر انسان، برای رشد و شکوفایی، نیازمند فضای آزاد و امنی است که در آن، انتخاب‌هایش محترم شمرده شود. اما اعمال سخت‌گیرانه‌ برخی قوانین که ممکن است با باورها و تمایلات درونی افراد در تضاد باشد، موجب نارضایتی شده و زمینه گسست اجتماعی را فراهم میکند.

رویکردهای مبتنی بر صرفاً تحمیل و اجبار انسجام اجتماعی را هدف قرار داده و منجر به ایجاد خشمهای فروخورده و دردهای ناگفته می‌شود.

اگر به جای تقویت فضیلت‌ها و اخلاق از راه پذیرش تکثر، احترام و گفتگو صرفا ابزارهای سلبی محوریت یابد گره‌گشایی از این کلاف سردرگم پیچیده‌تر از گذشته خواهد شد.

باید در نظر داشت که فضیلت و اخلاق، از دل آزادی و آگاهی شکوفا می‌شود، نه از بستر اجبار و اکراه. جوانان ما نیازمند فضایی سرشار از احترام، تعامل و امنیت هستند تا ارزش‌های انسانی و فرهنگی را نه از سر زور، که از سر درک و انتخاب بپذیرند و پاس دارند. اجبار در بلندمدت راه به جایی نمی‌برد. تنها از مسیر گفت‌وگو، پذیرش تفاوت‌ها و احترام به آزادی‌های مشروع است که می‌توان جامعه‌ای پویا و سرشار از همبستگی و آرامش پدید آورد.